1
مدرس گروه زبان فارسی دانشگاه مجازی جامعهالمصطفی قم
2
دکترای سنجش و اندازه گیری دانشگاه علامه طباطبایی
چکیده
اخیرا تحقیقات متعددی بر روی هوش صورت گرفته است. یکی از حوزههای جدید که توجه محققان را به خود جلب کرده، هوش هیجانی است. هوش هیجانی تأثیرات بسیاری بر روی کار، تحصیل، آموزش، یادگیری و زندگی افراد دارد. با توجه به اهمیت این موضوع، در این مقاله، رابطه هوش هیجانی افراد فارسی آموز دانشگاه مجازی جامعهالمصطفی قم و دانشگاه علوم پزشکی تهران که به صورت حضوری فارسی را آموختهاند، بررسی و مقایسه شده است. بدین منظور، از 52 دانشجوی فارسیآموز سطح پیشرفته از ملیتهای مختلف و از دانشگاههای مجازی و حضوری خواسته شد به پرسشنامه هوش هیجانی شرینگ پاسخ دهند. همچنین، از آنها آزمون مهارت نوشتن و خواندن گرفته شد. سپس، t مستقل نمرات هوش هیجانی آنها با هر دو مهارت مورد بررسی قرار گرفت. نتایج نشان داد که هیچ تفاوتی در یادگیری زبان فارسی در بین دانشگاههای مجازی و حضوری وجود ندارد و هر دو به یک میزان یاد میگیرند. در پایان نتایج مورد بحث و بررسی قرارگرفته است.
باقری, محبوبه و اسماعیلی, کوروش . (1396). مقایسه هوش هیجانی و یادگیری زبان فارسی (خواندن و نوشتن) بین فارسی آموزان دانشگاه مجازی جامعه المصطفی قم و دانشگاه حضوری علوم پزشکی تهران. مطالعات آموزش بینالمللی زبان فارسی, 3(4), 117-139.
MLA
باقری, محبوبه , و اسماعیلی, کوروش . "مقایسه هوش هیجانی و یادگیری زبان فارسی (خواندن و نوشتن) بین فارسی آموزان دانشگاه مجازی جامعه المصطفی قم و دانشگاه حضوری علوم پزشکی تهران", مطالعات آموزش بینالمللی زبان فارسی, 3, 4, 1396, 117-139.
HARVARD
باقری, محبوبه, اسماعیلی, کوروش. (1396). 'مقایسه هوش هیجانی و یادگیری زبان فارسی (خواندن و نوشتن) بین فارسی آموزان دانشگاه مجازی جامعه المصطفی قم و دانشگاه حضوری علوم پزشکی تهران', مطالعات آموزش بینالمللی زبان فارسی, 3(4), pp. 117-139.
CHICAGO
محبوبه باقری و کوروش اسماعیلی, "مقایسه هوش هیجانی و یادگیری زبان فارسی (خواندن و نوشتن) بین فارسی آموزان دانشگاه مجازی جامعه المصطفی قم و دانشگاه حضوری علوم پزشکی تهران," مطالعات آموزش بینالمللی زبان فارسی, 3 4 (1396): 117-139,
VANCOUVER
باقری, محبوبه, اسماعیلی, کوروش. مقایسه هوش هیجانی و یادگیری زبان فارسی (خواندن و نوشتن) بین فارسی آموزان دانشگاه مجازی جامعه المصطفی قم و دانشگاه حضوری علوم پزشکی تهران. مطالعات آموزش بینالمللی زبان فارسی, 1396; 3(4): 117-139.
)
