روش تعاملی در آموزش زبان فارسی به عرب‌‌زبانان (مطالعه موردی، سطح آوایی)

نوع مقاله : مقاله پژوهشی

نویسندگان

1 مدرس

2 استادیار

3 دانشجوی دکتری دانشگاه علامه طباطبایی

چکیده

نویسندگان این مقاله برآنند تا با هدف ایجاد تعامل دوسویه (و نه فقط ارتباط) بین فارسی‌آموزان و گویشوران این زبان، با ارائۀ روش تعاملی، زمینه را برای یادگیری دو مهارت «شنیدن» و «صحبت کردن» برای زبان‌‌آموزان فراهم کنند. این کار پس از تجزیه و تحلیل تقابلی زیر و بم‏ های زبان فارسی و عربی، بویژه در سطح آوایی صورت می‏ گیرد. مهم‌ترین نتایج این پژوهش نشان می دهد که با تجزیه و تحلیل تقابلی زبان فارسی و عربی به صورت مستقیم و غیرمستقیم، ارائۀ تکالیف معنادار و گفت‌وگوهای تجربه‌‌محور بر اساس آن و تداوم درون داد (شنیدن) و برون داد (گفتار) زبان، با استفاده از تمریناتی ویژه، می‌توان زمینۀ لازم را برای کاربرد و فهم درست زبان فارسی و در نتیجه، همفکری و تعامل سازنده بین فارسی‌‌‌آموزانِ عرب‌‌زبان و گویشوران زبان فارسی فراهم نمود. این تجربه، از تداخل زبانی، به عنوان یکی از مهم‌ترین چالش‌های برون‌‌داد زبان نیز جلوگیری می‏ کند.

کلیدواژه‌ها

  • تاریخ دریافت: 24 اسفند 1394
  • تاریخ بازنگری: 10 شهریور 1398
  • تاریخ پذیرش: 01 اردیبهشت 1395